oviewvyo

ประวัติคนเขียน

ตอนที่จะเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาได้มีการพัดพากจากแฟนซึ่งเป็นคนที่รักมากที่สุด จะโทรหาก็โทรไม่ได้เพราะการที่จะโทรไปมันจะทำให้คนนั้นเขาลำบากใจ เพราะความรักในมุมของผมมันเป็นความรักที่ทำให้เขาสบายใจและมีความสุข แต่ที่ผ่านมา บางครั้งก็ทำให้เขาไม่สบายใจมากและลำบากใจ จึงมีความคิดว่าจะเขียนอะไรให้เขาอ่านว่าวันนี้คนเขียนยังรักเธอเสมอ

จากใจผู้เขียน

ขอบคุณเพื่อนที่น่ารักทุกคน และขอบคุณความรักจากแม่ ตอนที่เขียนมีความรู้สึกเจ็บปวดหัวใจตลอดเวลา จึงมีเพื่อนและแม่ มาปลอบโลม ทำให้เกิดความอบอุ่น  ตอนทีเขียนเกิดความรู้สึกที่คิดถึงและรักผู้หญิงคนหนึ่งมากถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เขารักผมเหมือนกับที่ผมรักเขา(คงเป็นไปไม่ได้) แต่ยังไงก็ตามก็ต้องอ่านต่อในบทความอันไม่มีความสุขของผมต่อไป Go !

NS1

            วันที่3 ตุลาคม 52 มันเป็นวันที่ผมควรที่จะจดจำว่าวันนี้แหละที่เป็นวันที่เลวร้ายมากที่สุดสำหรับผม ก่อหน้านี้เราก็โทรคุยโทรศัพท์กันทุกวัน แล้วเราก็ทะเลาะกันด้วยเรื่องที่ไม่เป้นเรื่องที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบที่แย่ผมก็เลยคิดว่าเราก็ลองไม่คุยกันสักสองวันเผื่อจะมีอะไรดีขึ้น แล้ววันต่อมาอีกสองวันผมก้รู้สึกว่าเราสองคนทะเลาะอะไรกันมันเป็นเรื่องทำให้เราทะเลาะกันขนาดนั้นเลยหรอ ผมรู้สึกว่าผมคิดถึงเทอร์มากผมจึงไม่รอช้าที่จะโทรไปง้อเขาแต่การที่ผมโทรไปก็เกิดสิ่งที่ผมไม่คาดคิดว่าโทรไปแล้วเทอร์ไม่รับโทรศัพท์ผมผมก็โทรไปประมาณ 15ครั้งได้ แต่ก็ยังไม่รับโรศัพท์ในการไม่รับผมก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นเขากำลังทำงานอยู่หรือป่าว ก็เลยรอถึงเที่ยงจึงค่อยโทรไป พอเวลาเที่ยงผมเลยโทรไปด้วยความรู้สึกคิดถึงมาก พอโทรไปอีกครั้งก็มีเสียงหนึ่งรับโรศัพสวัสดีค่ะ ซึ่งตอนนั้นความรู้สึกผมตอนนั้นเป็นอะไรที่ดีใจมาก แล้วน้ำตาก็ปริมออกมานิดๆ เพราะเกิดจากการดีใจ แต่เราก็ได้คุยกันนิดหนึ่งเขาบอกว่าเย็นนี้เขาจะโทรหาผม เอะการที่เทอร์พูดแบบนี้ก็มันทำให้ความรู้สึกผมมันดีขึ้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว พอตอนเย็นเกือบๆค่ำๆ ผมก็โทรไปพอโทรไปแล้วเขาบอกว่าเขาพึ่งกลับจากที่ทำงานก็เลยถามว่าวันนี้เหนื่อยมั้ย เขาก็ตอบว่าไม่เหนื่อยหรอกค่ะ แต่รุ้สึกไม่ดีมากกว่า การที่เทอร์พูดแบบนี้ผมก้ไร้ว่ารู้สึกไม่ดีอะไรเพราะว่าเทอร์มีเรื่องค้างคาใจอะไรมากมายหลายอย่าง เราก็คุยกันไปเรื่อยๆ ก็ตอนนั้นผมรู้สึกดีมาก ที่เขากลับมาแล้วจากนั้นเราก้คุยกันไปถึงเรื่องเก่าว่าทำไมเราถึงทะเลาะกัน ซึงผมก็ไม่ค่อยอยากจะพูดออกมาเท่าไรแต่อีกใจหนึ่งก้อยากรู้ พอคุยกันไปเราก็เกิดความไม่เข้าใจกันขึ้นมา เขาบอกว่า เขาไม่มีความสุข เขาไม่มีความสุขและรู้สึกผิดมาตลอดที่เราคบกัน ผมก็พยายามปรับความรู้สึกเพราะตอนนั้นผมยังรู้สึกดีใจมากๆ แล้วมาเจอคำพูดแบบนี้อีกแล้วหรอ การที่เทอร์พูดแบบนี้ผมก็ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรผมก็เลยถามไปว่าเทอร์อยากให้ผมจากไปมากใช่มั้ย ถ้าผมจากเขาไปแล้วถ้าผมทำใจได้เขาจะสบายใจมั้ย เขาก็บอกว่า ถ้าผมทำใจได้ก็ดี เพราะความรักของผมตอนนั้นผมไม่ยอมเสียเทอร์ไปแน่ เพราะผมรักเทอร์มาก แต่สุดท้ายพอคิดไปแล้วเหมือนเราเห็นแก่ตัวมากที่จะรักเขาและให้เขารักเรา แต่จริงแล้วความรักมันไม่ใช่แบบนี้ความรักคือ ความเข้าใจและทำให้อีกคนมีความสุข การที่เทอร์พูดว่าเทอร์ไม่สบายจึกทำให้ผมคิดมากขึ้นเรื่อยๆ ณ ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออก เพราะเขาเคยบอกว่าเราคงเข้ากันไม่ได้จากสิ่งที่เราคุยกันตลอด 100วัน ที่ผ่านแต่ผมไม่คิดแบบนั้นผมคิดต่างจากเขาความรักมันต้องค่อยๆไปเรื่อยๆเพราะเทอร์ไม่สบายใจจึงทำให้ผมตัดสินใจได้ว่า ผมจะจากไปเอง การจากไปของผมมันเป็นการจากไปที่ผมรักผู้หญิงคนนี้มากผมก้ไม่รู้จะทำยังไง ถึงจะทำให้เขาสบายใจขึ้นมาได้ ถ้าการที่เทอร์ไม่มีผมแล้วอาจจะทำให้เขาสบายใจขึ้นมากกว่านี้ ตอนที่ผมเดินออกจากชีวิตเขาออกมา มันคงยังสับสนและเกิดความคิดอันที่ไม่ใช่เรื่องอยู่เสมอ

             พอวันต่อมา ความเหงาเข้ามาสู้ชีวิตอีกครั้งเกิดสิ่งที่ไม่เหมือนเหมือนวันก่อนขึ้นมาก เพราะผมคิดถึงเขามากรักมากเมื่อเกิดอะไรที่แตกต่างเปลี่ยนไปจึงทำให้รู้สึกแย่กินข้าวไม่ได้นอนก้ไม่ค่อยหลับ มีความรู้สึกลุ้นเล็กๆๆว่าเขาจะโทรมาง้อแต่พอผ่านไปก็เงียบ โทรศัพท์ที่ไม่มีเสียง ก็พรำนึกว่าโทรศัพท์เข้า มีข้อความเข้ามาผมเป้นแบบนี้อยู่ตลอด นอนไปฝันไป ผมนอน10นาทีฝัน9นาที รอคอยให้เทอร์มาง้อ(เป็นไปไม่ได้) แต่เวลาผ่านไปเทอร์ก็คงดีขึ้นมาก ส่วนผมก็ยังคอยวันที่เทอร์มีความสุขตลอด และพร้อมที่จะเจ็บปวดทุกเมื่อ ถึงการที่ผมรักเขาแล้วผมไม่มีความสุขแล้วทำให้เขามีความสุขผมก็พร้อมที่จะทำเสมอ แต่เวลาต่อมาผมก็ไม่รู้ทำไมน้ำตาถึงไหลออกมามากได้ขนาดนี้ นั่งร้องให้จนน้ำตาหมดไปแล้วหลับไปก็ฝันผมนั่งแย่อยู่ตลอดเวลางานการผมก็ไม่ค่อยได้ทำเพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดจากความรู้สึกถ้าความรู้สึกไม่ดีจะทำอะไรไม่ได้เลย จึงหาวิธีที่จะทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น แต่การที่จะทำให้ตัวเองมีความรู้สึกดีๆคือต้องคิดว่าเขาสบายใจแล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้างรู้สึกดีขึ้นหรือยังแต่ผมคงหลายเดือนที่ผมจะกลับเข้าสู้สภาพเดิมแต่ก็แอบหวังว่าเขาจะกกลับมาเหมือนเดิม ความหวังที่ไม่มีทางเป็นไปได้ ของผมมันกลับเพิ่มขึ้นผผมอยากโทรหาเขาอยากรักเขา อยากทำทุกอย่างแต่ผมทำไม่ได้เพราะการทำแบบนั้นอาจจะทำให้เขารู้สึกไม่ดีอีก แต่ยังไงผมก็รักเทอร์คนเดียวเสมอ ขณะนี้ ผมคงไมสามารถจะให้ความรักแบบนี้กับใครได้อีก เพราะผมรุ้สึกว่าผมได้เจอคนที่เข้าใจผมได้ดีที่สุดและจะไม่มีใครเข้าใจผมได้ดีที่สุด ตอนนนี้เลยยังไม่อยากอะไรที่หนักอีก สุดท้าย การที่พี่ทำแบบนี้ไม่ได้เกิดจากการที่พี่ไม่รักมิ้นนะ มันเป็นความรักที่มาก เป็นความคิดที่ล้นออกมามาก จึกอยากทำใหมิ้นมีความสุขสุขมาก  รักมิ้นน้า รักมาก รักนะ จุฟฟ